چارلز گوئاتمی
عمارت کوپر
اورلئان، ماساچوست، آمریکا، 1968

برنامه شامل طراحی خانه‌ای برای یک خانواده با چهار فرزندِ دختر بود، بر روی سایتی طبیعی و خلوت با چشم‌انداز پانورامیک مشرف به آب و خلیج در منطقه‌ی اورلئان، ایالت ماساچوستِ آمریکا. نحوه‌ی سازماندهی فضاهای این خانه شبیه به عمارت شخصی گوئاتمی است که در آنجا هم بخش‌های عمومی و رسمی خانه ــ نشیمن، غذاخوری و آشپزخانه ــ هستند که در مسیر عمود، عامل تفکیک اتاق‌های خصوصی از یکدیگر شده‌اند.
دسترسی به ساختمان از سمت شمالی سایت امکان پذیر بود و کارفرما بر ضرورت تفکیک فضای اتاق خواب والدین از فرزندان و یک گاراژ و انبار نگهداری قایق، تاکید داشت. ورودی خانه به جای آنکه طبق معمول در سطح همکف باشد، از طریق رمپی (پلی) است که از پارکینگ به نشیمن یا همان طبقه‌ی میانی خانه می‌رسد.
اتاق خواب والدین بالکنی وسیع، رو به نشیمن دابل‌هایت و تراس می‌باشد و با یک سکوی نیم‌دایره که به غذاخوری پایین دید دارد، عریض‌تر شده و اتاق فرزندان شبیه به خوابگاه و همجوار یک اتاق بازی بزرگ است. طراحی پلان و مقاطع به صورت پیش و پس نشسته (کامپوزیتی)، مصالح به ‌کار رفته و اعمال شفافیت‌ها، همگی جلوه‌ای وسیع و دلباز به خانه داده‌اند که این نیز مشابه استراتژی جاری در خانه‌ی شخصی طراح است.
اگر بخواهیم کمی تیزبینانه‌تر به این بنا بنگریم و خصوصا آن را از زاویه ی پلان به بوته ی نقد بگذاریم، متوجه ارتباط این پلان با تعریفی خواهیم شد که برونو زوی از معماری مدرن می‌کند. اگرچه ممکن است این تنها تفسیری باشد که در نگاه نخست به ذهن مخاطب می‌رسد، اما شباهت بین آثار چارلز گوئاتمی با اسکیس های تعریفی زوی از معنای واقعی معماری مدرن، تردید برانگیز است. معماری مدرن (به زعم یورگن هابرماس) پروژه‌ای ناتمام است؛ پروژه‌ای که بنا بر اعتقاد زوی، بر اساس توجه و وفاداری به یک اصل شکل گرفت و آن اصل «عملکرد صحیح» بود. زوی معتقد بود عملکرد صحیح در شکل و فرم صحیح، به‌طور صد  در   صدی رخ می‌دهد؛ پس هر گوشه‌ی بنا که حامل عملکردی مجزا باشد، باید شکلی خاص به خود بگیرد. در نهایت، نتیجه بنایی‌ است با فرمی متشکل از ترکیب فرم‌های متنوع که نه بر اساس زیبایی‌شناسی شکلی، بلکه بر اساس نیروهای محیطی و انجام تمام و کمال وظایف عملکردی درون خود سازمان یافته ‌است.
البته، شدت و حدت این موضوع در بین آثار گوئاتمی متفاوت است. عمارت کوپر، یکی از قوی ترین آثاری‌ است که به این مبانی نظری نزدیک می‌باشد. اگرچه اغلب منتقدان معمارِ بنا در توضیحات ارائه شده درباره‌ی اثر، این موضوع را نادیده گرفته اند و اشاره ای به آن نداشته اند.