پروژه‌ی تجاری ارغوان اثر محمدرضا عالم‌رجبی، سجاد جعفری‌گلویک، سیما عظیمی‌پور

چهارمین شب معماران، فینالیست و راه یافته به مرحله‌ی دفاع از آثار هشتمین ساختمان سال ایران بخش عمومی، 1403

The Arghavan Commercial Project / Mohammadreza Alamrajabi, Sajjad Jafari Galuyak, Sima Azimipour

پروژه تجاری ارغوان

جان‌مایه: گمان ما بر این است که پروژه ارغوان را می‌بایست به عنوان پرکتیسی در ساحت‌ تجربه‌گرایی و تکتونیکی واکاوی کرد. حالتی تکوینی که در میدان تجربه‌های زیسته آدمی‌، فنون، زمان، دست‌مایه‌‌هایی از طبیعت (مصالح) و نیروها رخ می‌دهد و در انتها به عنوان امری خلاق و نو، وارد حیاتی زیبایی‌شناسانه می شود. فرگشتی که از فنون در حال فراموشی مانند ترکه‌بافی آغاز و آن‌را به یک آلترناتیو عملیاتی، نو و پاسخگو به روح‌ زمانه خودش در معماری تبدیل می‌کند. بگذارید برای آسان‌سازی این جریان، آن‌را ذیل چند عنوان واکاوی کنیم:

      الف: فرگشت تکتونیکی ترکه ارغوان: استفاده از ترکه‌بافی و شاخه‌های دور ریز ارغوان در این پروژه، اولین تجربه ما در استفاده از این فن بومی نبوده است. پیش از این نیز ما از آن، تحت عناوین مختلفی نظیر جان‌پناه، سایه‌بان و حتی بخشی از نما، در پروژه‌های دیگرمان استفاده کرده بودیم. در هرکدام از آن‌ها نیز به فراخور موقعیت، دست به طراحی جزئیات فنی برده بودیم. در پروژه ارغوان اما استفاده از آن چنان بسط داده می‌شود که یک کل منجسم از دل آن زاده می‌شود. چیزی که ما سعی کرده‌ایم آنرا در قالب یک تکنیک ساخت مدون، به تجربه‌ و فنی تکرار پذیر و قابل توسعه برای دیگران و یا موقعیت‌های دیگر تبدیل کنیم. تکنیکی که در نهایت، مواردی مانند استحکام، ظرافت و وقار می بایست پیامد آگاهانه آن باشد.

      ب: دست‌مایه و روح‌ زمانه : ترکه‌بافی اما خود به ذات، حرفه‌ای است که مصالح کم ارزش را در فرآیند خلاق ساختن، تبدیل به چیزی ارزشمند و کاربردی می‌کند. بنابراین پروژه ارغوان سعی می‌کند از این خصلت ذاتی در اقتصاد پروژه استفاده کند. در این پروسه هزینه مصالح از موارد رایج، گران، انرژی‌بر و غیرمحیط‌زیستی دور، و بر شاخه‌های دورریز ارغوان متمرکز می‌شود.

هزینه‌های مرتبط با زیرسازی معمول نیز در فرآیند ساخت و پرداخت تکنیکی ابداعی و تجربه‌گرا، صرف می‌شود و همچنین هزینه‌های اجرا، عمدتا معطوف به پرداخت دستمزد به صاحبان حرفه به خصوص بافندگان بوده است.

       پ: پاسخگویی به کانسپت معماری: در این زمینه می توان گفت که ما با یک تلاقی زمانی روبرو هستیم. بدین معنی که پروژه ارغوان را باید ماحصل تجربی و شناختی دفتر ما از ترکه بافی، امکان‌های روبرویش و تلاقی آگاهانه آن با فرآیند مطالعاتی و طراحی معماری این پروژه دانست. به واقع، ما در فرآیند طراحی به یک تصویر اولیه از پروژه رسیده بودیم.تصویری که در آن قصد داشتیم:1_جداره شهری بواسطه پروژه ما به حالتی فعال‌تر برسد.2_به‌واسطه ضعف‌های موجود در سازه (چرا که پروژه، بعد از اجرای سازه به دفتر ما واگذار شد) نیت بر آن شد تا نهایت سبک سازی را داشته باشیم. 3_به‌واسطه پوسته‌ای متخلخل و یا شفاف بتوانیم روشنایی داخلی پروژه را تا حد امکان در خدمت سیمای شهری درآوریم.4_با توجه به ملاحظات اقلیمی شهر یزد، پوسته ما  می‌تواند به عنوان غشایی حرارتی عمل کند که پوسته ترکه‌بافی شده، از طریق سایه‌اندازی گسترده‌ای بر بدنه، این امکان را فراهم ساخته است. همچنین تا حد امکان پروژه در محدوده منابع مالی کارفرما بگنجد.

سخن نهایی اینکه معتقدیم پروژه ارغوان، حاصل برهم‌کنش دو روایت است؛ یکی مبتنی بر جریان مداوم آزمون و تجربه در ناآزموده‌ها، و دیگری بر هدایت و روش هدایت امرنو و خلاق در جهان امروز. برهم‌کنشی که در نهایت منجر به احساس و ادراک تکینگی در مخاطبان و حتی عاملان اجرایی آن شده است. به طوری که شاید بتوان آن‌را واجد شرایط «تازگی» دانست.

هشتمین ساختمان سال ایران، 1403

_______________________________________

نام پروژه: پروژه تجاری ارغوان
شرکت-دفتر طراحی: استودیو معماری سیزده درجه
معماران مسئول: محمدرضا عالم رجبی، سجاد جعفری گلویک، سیما عظیمی پور
تیم طراحی: سید سینا مشکاتی، پویا شرقی
تیم اجرا: عاطفه عالم رجبی، پویا شرقی، سیاوش اخوان کرباسی
تیم ارائه: علیرضا سلمانزاده، امیررضا نامدان، فاطمه صالحی راد، رضا پارسائیان، مجابی حیدرپناه، سحر فتاح
مشاور سازه: پویا شرقی
مکانیک: مصطفی خوبیاری، احمدعلی محمودی
برق: مرضیه میرزازاده
کارفرما: سید محمد جلیلی
آدرس: یزد، بلوار شهیدقندی
کاربری: تجاری
سال ساخت: 1041-1402
ایمیل: 13degrees.arc@gmail.com
سایت: www.13degrees.studio
اینستاگرام: 13degrees.arc

Project Name: The Arghavan Commercial Project
Office: 13 Degrees Architecture Studio
Design Team: Mohammadreza Alamrajabi, Sajjad Jafari Galuyak, Sima Azimipour, Seyed Sina Meshkati, Pouya Sharghi
Execution Team: Atefe Alamrajabi, Pouya Sharghi, Siavash Akhavan Karbasi
Presentation Team: Alireza Salmanzadeh, Amirreza Namdan, Fateme Salehirad, Reza Parsaeian, Mojtaba Heydarpanah, Sahar Fattah
Structural Consultant: Ali Sharghi
Mechanic engineer: Mostafa Khoobiyari, Ahmad Ali Mahmoudi
Electric engineer: Marzieh Mirzazadeh
Client and beneficiaries: Mr. Jalili
Project location: Yazd, Shahid Ghandi Boulevard
Building usage: Commercial
Email: 13degrees.arc@gmail.com
Website: www.13degrees.studio
Instagram: 13degrees.arc

The Arghavan Commercial Project

 Essence: We believe that the Arghavan project should be examined as a practice in the realm of empiricism and tectonics. A formative state that occurs in the field of human lived experiences, techniques, time, materials from nature, and forces, and ultimately enters an aesthetic life as something creative and new. An evolution that begins with forgotten techniques like wicker weaving and transforms it into a new, operational alternative that responds to the spirit of its time in architecture. To simplify this process, let’s break it down into a few titles:

 A: Tectonic Evolution of Cercis Siliquastrum (Arghavan) Wicker: The use of wicker weaving and discarded branches of Cercis tree in this project was not our first experience with this indigenous technique. We had previously used it under various titles such as shelter, canopy, and even part of the facade in our other projects. In each of them, we designed technical details according to the situation. However, in the Arghavan project, its use is expanded to create a cohesive whole. We have tried to turn it into a documented construction technique, an experience, and a repeatable and expandable technique for others or other situations. Ultimately, aspects like strength, elegance, and dignity should be the conscious outcomes of this technique.

 B: Material and Spirit of the Time: Wicker weaving, by its nature, is a profession that turns low-value materials into something valuable and practical through the creative process. Therefore, the Arghavan project tries to use this inherent quality in the project’s economy. In this process, the cost of materials is focused on discarded branches of Cercis tree, away from common, trendy, expensive, energy-intensive, and non-environmental materials. The costs associated with the usual substructure are also spent in the innovative and experimental technical construction process, and the execution costs are mainly focused on paying wages to craftsmen, especially weavers.

 C: Responding to the Architectural Concept: In this regard, we can say that we are facing a temporal intersection. This means that the Arghavan project should be considered the experiential and cognitive result of our office’s understanding of wicker weaving, its possibilities, and its conscious intersection with the architectural study and design process of this project. In fact, we had reached an initial image of the project during the design process. In this image, we wanted: 1. The urban facade to become more active through our project. 2. Due to the existing structural weaknesses (as the project was handed over to our office after the structure was executed), we aimed for maximum lightness. 3. Through a porous or transparent shell, we could bring the interior lighting of the project to serve the urban facade as much as possible. 4. Considering the climatic considerations in the city of Yazd, our shell could act as a thermal membrane, which our wicker-woven shell has provided through extensive shading on the body. Also, as much as possible, the project fits within the client’s financial resources.

 Final Word: We believe that the Arghavan project is the result of the interaction of two narratives. One is based on the continuous flow of testing and experimenting with the untested, and the other is based on the guidance and method of guiding the new and creative in today’s world. An interaction that ultimately leads to a sense and perception of uniqueness in the audience and even the executors. So much so that it might be considered to have the quality of “novelty.”