مدرسهی دو کلاسهی بومنگر، ایدههای شایستهی تقدیر
مدرسهی دو کلاسهی پلههای دانایی و دوستی، ایدههای شایستهی تقدیرمدرسهی دو کلاسهی فراز، ایدههای شایستهی تقدیر
اعضا: ملیکا اسدی، امیررضا دلیوندانی
منتور: محمدجواد پاکزاد
“فراز” به معنای مهمترین وجه یک کلیت است.
“کوچهی مدرسه فراز” در روستای مودی در نزدیکی سقز واقع شده است. روستایی دور افتاده که اهالی از ابتداییترین حقوق محرومند.
مفهوم مدرسه در روستایی دورافتاده میان کوهستان با انگارههایی که در ذهن ما از کودکیمان نقش بسته تفاوت جدی دارد. در روستایی کوچک با جمعیتی کمتر از ۲۰۰ نفر حریم خصوصی و درهای بسته معنایی ندارد. مردم با یکدیگر در کنش دائم هستند و بیشتر از آنچه شما احتمالا اعضای خانواده خود را که در یک خانه زندگی میکنید، میبینید، میبینند و تعامل دارند. با علم به این موضوع و بررسی مشکلات دیگر منطقه مانند شیب بسیار زیاد، مفهوم کوچه مدرسه شکل میگیرد. مدرسهای بدون در و نهایت کنش با روستا.
جانمایی سایت کاملا در میانهی روستا قرار دارد تا “فراز” تبدیل به مهمترین وجه مهودی شود. سیرکولاسیون حرکتی نیز به صورت قطری تعریف شده تا بیشترین جابهجایی اتفاق بیفتد و مردم بتوانند اختلاف ارتفاع ۴ متر و شیب زیاد را در روزهای سرد زمستان طی کنند.
“فراز” دارای وجود کالبدی است!
فرمِ آن از فضا پیروی میکند و به عملکرد میرسد.
پوسته سقف برگرفته از ضخامت زمین است و از طبیعت الهام میگیرد. گویی هر قسمت از پوسته زمین مقداری برآمده. کافیست نگاهی به کوههای اطراف بیندازید. عملکرد آن نیز واضح است؛ حفظ کاربران آن از برف و بوران دهشتناک زمستانی.
فرم پوسته طوری طراحی شده است در قسمتهایی حوض شدگی ایجاد شود تا برف هم به صورت عایق عمل کرده و جلوی ورود سرما به داخل را بگیرد و هم با ایجاد تاسیسات و لوله کشی مناسب بتوانیم آب جمع شده را به چرخه مصرف برگردانیم.
تمامی متریال استفاده شده در سازه از مصالح بوم آورد مانند چوب و خشت و سنگ است و لزوما برای ساخت نیازی به نیروی متخصص نیست.
فراتر میرویم و میکوشیم خود را در مودی تصور کنیم. وقتی که برای یک سرماخوردگی ساده نیاز است کیلومترها طی کنیم تا به اولین درمانگاه یا داروخانه برسیم.
اما فراز فراتر از یک مدرسه است. اتاق بهداشت آن میتواند زندگی بسیاری را دگرگون کند و این رسالت معماری است.
در فراز اندیشه جاری است!
مدارک فنی
مطالب مرتبط
