همسایه ی بزرگ‌تر بنای الحاقی، طبیعت اطراف است که به خوبی هر دو بنا را در آغوش گرفته و باعث شده است تا ناظران جوان و دانشجو بتوانند احساسات حاصل از در کنار هم قرار‌گرفتن دو بنای متضاد را کاملا در کنار یکدیگر تجربه کنند.
ترکیب احجام این بنا (به نوبه ی خود و فارغ از بنای قدیمی) با یکدیگر و رنگ های به کار رفته در عناصر معماری (همچون دیگر آثار طراح در آن سال‌ها) آنقدر آزاد و بدون در نظر گرفتن شرایط عملکردی بوده که منجر به تولید حجمی پر از فضاهای باز و نیمه باز گردیده است. با این حال، تصاویر واضحی از داخل و مبلمان درونی در دست نیست. گویی این بنا، اساسا فضایی به نام «فضای بسته» ندارد و هر‌آنچه هست، فضای باز و نیمه‌باز می باشد. بنایی بدون فضای سرپوشیده که سودای رخ نمایی در برابر بنایی را دارد که همه‌ی فضاهای سنگین و توپر را در خود جا داده است.
دو عنصر مجزا، در زبان یکسان و همیشگی این بنا که به دیگر آثار طراح نیز شبیه است، تفاوت به ‌وجود آورده اند: نخست، تیر مجوفی که به رنگ نارنجی بوده است و در کنار دیگر دستگیره ها و تیرآهن های رنگی طرح خودنمایی می کند. این تیر و دیگر عناصر رنگی متاسفانه بعدها با بی دقتی همراه با دیگر اجزای طرح به رنگ سفید درآمده اند که عملی غیرحرفه ای بوده است و به همراه دیگر اجزا، به خوبی بنا را از یکنواختی در می آوردند. اینها به فضای سفیـد، پر و خالی طرح، هیجـانی بصری می دهند که آن را از دام ساده گرایی می رهاند. تیر مجوف به تنهایی، محیط پر و خالی را در فضا می شکافد و تعادلی حسی را به‌ وجود می آورد. عنصر دیگر، که انتزاعی تر است، لبه ی منحنی دیوار طبقه ی اول در نمای جنوبی قرارگرفقته و این انحنای دیوار، به اعتقاد طراح، نمادی از درختان و طبیعت ارگانیک منطقه است. این دیوار، در لحظه ی اتصال به دیوارهای پیرامونی، با توجه به احساسات طراح، به خوبی همچون چفدی معلق طراحی شده که بر ارزش های زیبایی‌شناختیِ بنا تاکید دارد.
شاید شخصیت گریـوز در انتهای رمان پنج معمـار، مرموزترین و غمناک ترین باشد. سلیقه  ی بعدی گریوز بسیار در آینده ی این جوان با استعداد تغییر کرد و او را تبدیل یکی از تندروترین پست‌مدرنیست های معاصر نمود و پست مدرن ترین بناهای زمانه را طراحی کرد. بناهایی که اغلب در رنگ، احجامِ اقلیدسی، ابعاد و تزئینات شگفت آور بودند. بناهایی که امروزه نماد بی بدیل تفکر پست‌مدرن می باشند. به اعتقاد نگارنده‌ی این نوشتار، گریوز، نه‌تنها چیزی از آیزنمن و هیدوک در نظریه پردازی کم نداشت، که در حوزه ی پست مدرنیسم، به معنای کلاسیک آن، بسیار پیشرو و شجاعانه طراحی می نمود.