وان شلی استریت (بانک مککواری)، معماری از شرکت معماران کلایو ویلکینسن، سیدنی، استرالیا، 2009، ترجمه ی فرزانه احسانی مؤید 

One Shelly Street ‘Macquarie Bank’, Architecture by Clive Wilkinson Architects , Sydney, Australia, 2009

شرکت معماران کلایو ویلکینسن در سال 2006 به همراه یک معمار محلی به نام وودز باگوت (Woods Bagot) مسئول اتخاذ رویکردی تازه و مدرن برای ساختمان بانک مک‌کواری شد. در نهایت، اتخاذ طرح ایجاد یک محیط کاری تعاملی، پویا و دارای انعطاف‌های عملکردی و بصری، ضمن مشورت با مشاور آلمانی، شرکت Veldhoven & Co صورت گرفت. ساختمان 30,660 متر مربع مساحت دارد، در 10 طبقه طراحی شده که هر طبقه دارای یک پلازا است و روزانه حدود 3000 کارمند ثابت در آن مستقر می شوند.
ایده‌ی نخستین چنین بود که مضامین گشودگی و تحرک سرزنده‌ برای راهروی اصلی ده‌طبقه با تعبیه‌ی 26 نقطه‌ی متمرکز ملاقات و جلسات که در این محیط اداری با محوریت گردش مالی، اشراف بصری به یکدیگر دارند فراهم گردد. همین راهرو به هسته‌ی مرکزی ساختمان و تکیه‌گاه طراحی و جانمایی سایر ایستگاهای کاربری بدل گشت. پیرامون این راهرو توسط تعداد زیادی ایستگاه کاری محاط شده است که هریک ظرفیت جای‌دهی 100 کارمند را دارد. پلکانی که عامل ارتباطی ایستگاه‌ها و محدوده‌هاست را می‌توان به “درخت ملاقات‌ها” تشبیه کرد. خیابان اصلی، هم‌تراز با طبقه‌ی اول ساختمان بانک است و فضاهای اجتماعی مشترک و دلپذیری همچون کافه و غذاخوری در آنجا استقرار یافته اما در طبقاتی که دفاتر اداری در آنها قرار دارند، پلازاهایی –مجهز به غذاخوری، فضای سبز و کافه- برای شبیه‌سازی این تیپولوژی فراهم آمده است که موجبات تفرج و سرزندگی محیط و کارمندانش را تأمین می‌کند. یکی از سیاست‌های اصیل اتخاذشده توسط این پروژه، سرمایه‌گذاری در قالب ذخیره برای آینده و آیندگان است. در طراحی ساختمان، به لطف استفاده از تکنولوژی روز، سیستم‌های تهویه، ستون‌های برودتی و نورپردازی موضعی قابل‌کنترل، معیارهای پایداری و مصرف بهینه‌ی انرژی تا حد بسیار خوبی رعایت شده که حدود 50% کاهش مصرف را در پی داشته و تأییدیه‌ی LEED را برای پروژه به ارمغان آورده است. وجود همان پلکان خوش‌ساخت در وسط بنا موجب شده تا حدود 50% از کاربری آسانسور کاسته شود. سیاست‌های ویژه‌ی این محیط اداری، انبار و استفاده از کاغذ در پرینت را نیز به حداقل رسانده است؛ در اینجا سطل‌های زباله [برای کاغذ] به‌ندرت دیده می‌شود و استفاده‌ی غیرضروری از کاغذ، جریمه در پی دارد. شکی نیست که به‌جز کارمندان، گروه‌های دیگری همچون ارباب‌رجوع، سرمایه‌گذاران و سایر کاربرانی که گذارشان به اینجا می‌افتد، از مشاهده‌ی این حد از انضباط، آینده‌نگری و نوآوری احساس تحسین و تأیید خواهند داشت.
به‌واقع می‌توان گفت که ساختمان بانک مک‌کوایر در سیدنی، بدعت‌های تازه‌ای در زمینه‌ی طراحی فضاهای اداری پیش آورده و دست به بازنمایی فضاهای اداری سنتی زده است.

بازیابی نقش معماری بانک‌ها در شهر، نوشته‌ی بیژن شافعی