موزه­‌ی لوور
Musée du Louvre
ترجمه‌­ی اشکان جیهوری

به زبان فرانســه Musée du Louvre و به نام رسمی Grand Louvre، موزه و گالری هنر ملّی فرانسه، بخشی از یک قصر بزرگ در پاریس است که در سایتی در کناره‌­­‌­­ی شرقی یک قلعه‌­­ی نظامی قرن دوازدهمی متعلق به فیلیپ آگوستوس بنا شد. در سال 1546، فرانسوای اول1، که خود کلکسیونر بزرگ آثار هنری بود، این قلعه‌­­ی قدیمی را با خاک یکسان کرد و در همان مکان شروع به ساخت شاه‌­­نشین دیگری به نام لوور نمود که تقریباً تمامی شاهان فرانسوی بعد از او، بخش‌­­هایی بدان افزودند. در زمان حکومت فرانسوای اول، ساخت تنها بخش کوچکی از لوور فعلی، تحت سرپرستی پیر لِسکو، معمار، به پایان رسید. این سازه‌‌­­‌­­­­ی اوّلیه، امروز به عنوان بخش جنوب‌­­غربی Cour Carrée شناخته می‌­­شود. مهمترین بخش‌­­های الحاقی به مجتمع ساختمانی اصلی توسط لوئی سیزدهم و لوئی پانزدهم در قرن هفدهم میلادی بنا شدند. کاردینال ریشِلیو، صدر اعظم لوئی سیزدهم، آثار هنری با ارزشی برای شاه جمع‌­­آوری نمود و لوئی پانزدهم و وزیر اعظم او کاردینال مازارَن نیز آثار برجسته‌­­ای شامل آنچه از چارلز اول پادشاه انگلستان دریافت شد را بدان افزودند. کمیته‌­­ای متشکل از معماران‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­‌­­،‌­­ کلود پِرو و لوئی لُو وا و نقاش و طراح داخلی، شارل لُو بْرَن طراحی بخشی از لوور که امروزه به نام «کولوناد» شناخته می‌­­شود را بر عهده گرفتند.
زمانی که لوئی پانزدهم دربار خود را به ورسای منتقل کرد، لوور دیگر به عنوان یک اقامتگاه سلطنتی مورد استفاده قرار نگرفت. ایده‌­­ی استفاده از لوور به عنوان یک موزه‌­­ی عمومی به قرن هجدهم باز‌­­می‌­­گردد. کُنت د،آنژیویه ضمن مشاوره و کمک به طراحی و ساخت گْران گالری، به جمع‌­­آوری آثار مهم هنری ادامه داد. در سال 1793، دولت انقلاب موزه‌­­ی مرکزی هنر (Musée Central des Arts) را در گراند گالری به روی عموم گشود. در دوران ناپلئون، ساخت Cour Carrée و افزودن یک جناح به ضلع شمالی به موازات جاده‌­­ی ریوُلی آغاز شد. در قرن نوزدهم، با ساخت دو جناح اصلی و گالری‌­­ها و پاویون‌­­های متعلّق به آنها، توسعه‌­­ی سازه‌­­ی موزه به سمت غرب به پایان رسید و ناپلئون سوم طی مراسمی آنها را افتتاح کرد. شکل نهایی لوور، مجتمعی بزرگ از ساختمان‌­­ها است که دو چهار‌­­وجهی اصلی به انضمام دو حیاط بزرگ را شامل می‌­­شوند.
مجموعه‌­­ی ساختمان‌­­های لوور، با هدف دسترسی ساده‌­­تر و سازگاری بیشتر با بازدیدکنندگانش، در دهه‌­­های80 و90 میلادی مورد بازسازی‌­­هایی قرار‌­­گرفت. در همین راستا یک مجموعه‌­­ی گسترده‌­­ی زیرزمینی شامل دفاتر، مغازه‌­­ها، فضاهای نمایشگاهی، انبارها، پارکینگ‌­­، و همچنین یک سالن کنفرانس، محل توقف اتوبوس برای گردشگران و یک کافه تریا در زیر حیاط مرکزی لوور، یعنی Cour Napoléon و Cour de Carrousel، ساخته شد. ورودی طبقه‌­­ی همکف این مجموعه در مرکز Cour Napoléon قرار داده شد و هرم آهن‌­­و‌­­شیشه‌­­ای مناقشه‌­­برانگیز معمار آمریکایی آی.ام. پِی نیز بر تارِک آن نشست. مجموعه‌­­ی زیرزمینیِ امکانات رفاهی و خدماتی در سال 1989 به بهره‌­­برداری رسید. در سال 1993 و همزمان با دویستمین سالگرد افتتاح موزه، جناح بازسازی‌­­شده‌­­ی ریشلیو، که پیش از این در اختیار وزارت دارایی فرانسه قرار‌­­ داشت، گشایش یافت و برای نخستین بار لوور به طور کامل به موزه‌­­ تبدیل شد. جناح جدید که مجدّداً توسط پِی طراحی شد، بیش از 21,368 متر‌­­مربع مساحت دارد و فضا‌­­های نمایشگاهی، کلکسیون‌­­های خانگی نقاشان اروپایی، هنرهای تزئینی و هنر اسلامی را در بر دارد. در سه محوطه‌­­ی داخلیِ مسقف با شیشه نیز آثار مجسمه‌­­سازی فرانسوی و آثار هنری آشور باستان به نمایش درآمده‌­­اند.
کلکسیون نقاشی موزه‌­­ی لوور از غنی‌­­ترین‌­­ها در جهان به شمار می‌­­رود و تمامی دوره‌­­های هنر اروپایی تا امپرسیونیسم را در بر می‌­­گیرد. کلکسیون هنر نقاشی فرانسه‌­­ی لوور بین قرون 15 و 19 میلادی در جهان بی‌­­همتاست و در عین حال شاهکارهایی از نقاشان دوره‌­­ی رنسانس ایتالیا و نقاشان هلندی و فلاندر2 دوره‌­­ی باروک را شامل می‌­­شود.
در دپارتمان قرون وسطی، دوره‌­­ی رنسانس و هنر مدرنْ اشیائی از گنجینه‌­­های شاهان فرانسه شامل برنزکاری، مینیاتور، سفالگری، گوبلن، جواهرات و مبلمان به نمایش درآمده است و در دپارتمان یونان و روم (که دوره‌­­ی اتروسکی3 را نیز در بر می‌­­گیرد) آثار عتیقه‌­­ای از هنر معماری، مجسمه سازی، موزائیک، برنزکاری، جواهرات و سفالگری را مشاهده می‌­­کنیم. دپارتمان آثار تاریخی مصر در سال 1826 به منظور سازماندهی مجموعه‌­­ای از اشیا قدیمی و هنری که در جریان عملیات اشغال مصر در دوران ناپلئون بدست آمده بودند، راه‌­­اندازی شد. دپارتمان آثار تاریخی شرقی اهمیت خود را مدیون مجموعه‌­­ی هنر بین‌­­النهرین است و در سال 1954 بخش آثار عتیقه‌­­ی مسیحی در چند زیر گروه شروع به کار کرد. این زیرگروه‌­­ها به شرح زیرند: آثار دوران مسیحیت متقدّم، دوره‌­­ی بیزانس، آثار مسیحیان قبطی شامل اشیاء ساخته‌­­شده از عاج، شیشه، سرامیک، پارچه و طلا و شمایل‌­­های مذهبی روسی و یونانی.

1. فرانسوای اول (Francis I): (1547-1494) پادشاه فرانسه بین سال‌­­های 1515 و 1547. اوّلین شاه از شاخه انگویم از خاندان‌­­های اشرافی فرانسه. او از علاقه‌­­مندان و پشتیبانان هنر و علم دوران رنسانس بود.
2. فلاندر (Flemish): یکی از دو قوم ساکن کشور بلژیک کنونی به همراه فرانسوی تبارها که از لحاظ فرهنگی قرابتهایی با هلندی‌­­ها دارند.
3. اتروسک‌­­ها (Etruscans): ساکنین باستانی شمال و شمال‌­­غرب ایتالیا. دارای زبان، خط و فرهنگ اختصاصی با قرابتهایی با یونانی‌­­ها و ایتالیایی‌­­های هزاره‌­­ی قبل از میلاد.
4. قِبطی (Coptic): گروهی از مسیحیان زیر شاخه‌­­ی کلیسای شرقی که اصلاً از ساکنان مصر باستان هستند. اینان نیز از لحاظ زبان و خط و فرهنگ از گونه‌­­ای استقلال در میان اقوام پیرامون خود در مصر برخوردار بودند و امروزه جزو اقلیت‌­­های مذهبی در مصر به شمار می‌­­روند.

یئوه مینگ پِی (I.M. Pei (Ieoh Ming Pei: تولد 1917 در کانتون چین. در سال 1935 وارد ایالات متحد شد. در سال 1939 مدرک مهندسی معماری خود را از دانشگاه هاروارد کسب کرد. تغییرات اساسی دهه‌­­های 80 و 90 در لوور تحت نظارت او به انجام رسید. موزه‌­­ی دانشگاه ایندیانا (1979)، ساختمان مرکزی نستله (1980) و پروژه‌­­ی الحاقات به موزه‌­­ی تاریخ آلمان (1995) از مهم‌­­ترین پروژه‌­­های وی می‌­­باشند.