سبکی برتر در کوهستان راکی
این شَله‌­­ی (کلبه) اسکی واقع در تلوراید، نمایانگر تعالی هنر و فن بوده و به منظور
آسایش هرچه بیشتر، مورد طراحی مجدد قرار گرفته است.

معمار: جان برانس
طراح داخلی: سموئل بوتِرو
عکاس: دیوید اُ.مارلو

دیدن اوهام برای مردمی که در ارتفاعات زندگی می‌‌­­‌­­کنند چندان غیرمعمول نیست. در ارتفاع 8000 پا یا بیشتر، مغز به علت کمبود اکسیژن، ممکن است ناگهان قدرت آن را پیدا نکند تا مانع شیطنت‌های چشم و خطاهای بصری شود.
این به طور قطع تنها توضیحی است که می‌‌­­‌­­توان برای دیدن صحنه‌‌­­‌­­هایی باورنکردنی در بالای یک کوه برفی در کلرادو که تقریباً 10000 پا بالاتر از سطح دریاست، قائل شد. حقیقتاً چطور ممکن است که این میز بیلیارد سبک احیای مصری اواخر قرن نوزدهم، با معرق‌‌­­‌­­کاریهایی به شکل نخل بر روی آن، سر از اینجا درآورد؟ آن قفسه‌‌­­‌­­ی چینی دهه‌‌­­‌­­ی 1920 این قدر دور از زادگاه خود چه می‌‌­­‌­­کند؟ یا این صندلی‌های ویلیام موریس؟
اینجا یک احتمال دیگر هم وجود دارد: سموئل بوتِرو اینجا بوده است. او که یک طراح کلمبیایی بزرگ‌‌­­‌­­شده‌‌­­‌­­ی منهتن است و اطلاعاتی جامع درباره‌‌­­‌­­ی عتیقه‌‌­­‌­­جات را با عشقی رویایی و بدون خجالت نسبت به رنگها توأم کرده است، چندی پیش پروژه‌‌­­‌­­ای را در نزدیکی دهکده‌‌­­‌­­ی زیبای اسکی در تلوراید تکمیل کرد.
بوترو اعتراف کرد که اسکی نمی‌‌­­‌­­کند، ولی بلافاصله افزود: «من عاشق کوه هستم، من در آند به دنیا آمده‌‌­­‌­­ام.» با این شرایط، شاید قوه‌‌­­‌­­ی درک ذاتی در وجود اوست که حس می‌‌­­‌­­کند در محلی مانند تلوراید، که با آسودگی در دره‌‌­­‌­­ای در میان قله‌‌­­‌­­های 13000 پایی سن‌‌­­‌­­خوانس جا خوش کرده است، چه طرح و سبک‌هایی مناسبترند.

عجیب نیست که گرما در این خانه عامل کلیدی باشد. در اینجا اثاثیه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی معمول و سنتی خانه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­های اسکی – دیوارهای ساخته‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­شده از کاج گره‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­دار یا شاخ‌های گوزن در بالای شومینه – دیگر کارایی ندارد. هم کارفرما و هم طراح به دنبال چیزی بودند به همان اندازه راحت، ولی آراسته و پیراسته‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­تر: نگرشی که ریشه در دو سبک وارداتی عمده‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی قرن نوزدهمی داشت، یکی سبک ویکتوریایی و دیگری «جنبش هنرهای تجسمی و مهارت‌های فنی». طرح در عین حال می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­بایست به اندازه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی کافی انعطاف‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­پذیر می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­بود تا کلکسیون‌های پرشمار کارفرما، از جمله مجموعه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی چشمگیر هنر غرب امریکا، را در خود جا دهد.
بوترو می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­گوید: «ما نمی‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­خواستیم داخل خانه را کاملاً به تقلید از جنبش هنر و فن بسازیم، ولی به طور قطع از این سبک و از روح جزئیات و به‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­خصوص از شیوه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی کاربرد چوب در آن، تأثیر پذیرفته‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ایم. چوب از مصالح طبیعی کوهستان است و به محیط گرما می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­بخشد.» بوترو برای ملایم کردن سختی چوب، به فکر افتاد خانه را از پارچه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­های رنگی پر کند: «مخمل، پشم و کشمیرهای شگفت‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­انگیز، ولی همه با رعایت راحتی و آسایش ساکنان خانه.»

این خانه که به سبک و سیاق کلبه‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­های معدنچیان ساخته شده بود، به وسیله‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی معمار جان برانس مورد نوسازی و گسترش قرار گرفت و بوترو و کارفرما را برای اجرای یک رشته اقدامات چشمگیر به هوس انداخت. هنگامی که عملیات ساختمانی به پایان رسید، طراح مشغول پرکردن اتاق‌ها با حاصل خریدهایش از منهتن شد. پس از مدت کوتاهی اتاق نشیمن در زیبایی چیزی کم از چشم‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­انداز دل‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­انگیز سراشیبی‌های پوشیده از سپیدار نداشت: میز بیلیاردی که صحبتش را کردیم، یک میز هشت‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ضلعی به سبک رنسانس انگلیس و یک جفت صندلی ساوُنارولای قرن نوزدهمی. بوترو برای آشپزخانه یک رف نانوایی و برای اتاق خانوادگی مجاور یک کاناپه با جاکتابی کشویی در داخل آن طراحی کرده است؛ هردو علاوه بر کاربردی بودن چنان زیبایی روستایی دارند که احتمالاً طراحان «گرین و گرین» را نیز به تحسین وامی‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­دارند.

افرادی که در نزدیکی پیست‌های اسکی زندگی می‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­کنند زیاد پذیرای مهمان هستند. بخش‌های مخصوص مهمان در انتهای راهروی که از فضاهای اصلی خانه فاصله می‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­گیرد و حدود 36 پا درازا دارد، فضای بزرگ و سخاوتمندانه‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ای را به خود اختصاص داده‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­اند. یک صندلی ویلیام موریس در کنار شومینه برای استراحت پس از اسکی بسیار مناسب است. اگر یک فنجان قهوه‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی داغ و یک کتاب خوب هم به آن اضافه کنیم، توجیه قاطعی خواهد بود برای حذف فعالیت‌های روی پیست اسکی به طور کامل.
«هیچ چیزی را که از مفید یا زیبا بودن آن اطمینان ندارید، در خانه نگه ندارید.» سموئل بوترو به طور کامل پیرو این گفته است که به ویلیام موریس، پدر «جنبش هنر و فن» در انگلیس نسبت داده می‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­شود. بوترو و برانس با همکاری یکدیگر برای حل مشکل خشکی هوا – یکی دیگر از واقعیت‌های زندگی در ارتفاع 9600 پایی که باید با آن کنار آمد – یک «مرطوب‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­کننده»ی زیبا و مفید طراحی کردند: آبی که در طول سه طبقه روی دیوار کنار پلکان جاری است. آیا این یک توهّم نیست؟ نه، فقط یک غافلگیری دلپذیر است. از این گذشته، پناهگاه کوهستانی بدون یک آبشار دیدنی به چه درد می‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­خورد؟

کلبه‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی نوسازی‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­شده‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی کوهستانی ناحیه‌‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی تِتون، وایومینگ، آمریکا