ساختمان ساو

اثر مجتبی کاظمی

خلوص یک اثر را می­‌توان از رهگذر اقرار به محدودیت­‌ها و ناممکنی‌­ها، و جذب و بدل کردن آنها به نیروهایی برسازنده تضمین کرد. این اقرارها از هرچه بگویند، مشروط بر این که به برسازندگی و کنش­گر بودنِ بیان و بازنمایی متعهد بمانند، راهگشا خواهند بود؛ چه در مقیاسی خرد و موضعی از محدود بودن متریال و امکانات مادی و انسانی ­بگویند و چه در سطحی کلان و انسانی از تسلی‌­ناپذیریِ تکثرِ ذاتی و تنش­‌زای تجربه‌ی مدرن و گذرایی و شکنندگی لذت. اما در برملا کردنِ این ذات قطعه‌­وار و گذرا، که همواره برای گفتمان‌­های همسان­‌ساز قدرت تهدیدی به شمار می­‌آمده‌­اند، در بازنماییِ آنها در قالبی هارمونیک و زیباشناسانه، شاید بارقه‌ای از رهایی و داستانی برای گفتن وجود دارد-داستان‌­ها تسلی بخش‌اند.

نمای یک بنا متعلق به حوزه‌­ی عمومی است و جدای از برآوردن حس زیبایی استتیکی، می­‌تواند داستان‌­های دیگری هم برای گفتن داشته باشد. این ایده­‌ی اصلی طراحی نمای ساختمان ساو بوده است. مبنا قرار دادن بستر و اتکای حداکثری بر متریال بومی و مهم­‌تر از اینها برجسته‌­تر کردنِ هر چه تمام‌­تر این پیوند و همبستگی با زیست­‌بوم منطقه. این پیوند در نمای ساختمان ساو، به­ کمک گونه‌­ای آشنایی‌­زداییِ معکوس متحقق شده است. در واقع به جای استفاده از برش‌های معمول سنگِ نما، این آشنایی‌زدایی به واسطه­‌ی به کار گرفتنِ فرم­‌های اولیه­‌ی سنگ یا همان بلوک‌­های سنگ که در بستری دیگر، در بستری غیرتزئینی و روزمره، برای مردم بی­‌اندازه آشناست اتفاق افتاده است. سنگ­‌ها در محل ساخت و ساز به شکلی تراش داده شده‌­اند که در چیدمان نهایی، هر واحدِ نما بازنمای یک بلوک سنگ باشد؛ و البته با کمک بریدگی‌­های نامنتظم در گوشه­‌ها و زوایا در شکل و شمایلی زنده‌­تر و طبیعی‌­تر. تلاش بر این بوده است که آنچه به دست می‌­آید، وحدت زیباشناختی بخشیدن به این تکثر، و همچنین واجد تداعی­‌هایی از مشخصه­‌های طبیعی شهرستان آباده و بازنمای بخشی از حیات اجتماعی و طبیعی آن باشد.

تن دادن به محدود بودن امکانات اجرایی برای به دست دادنِ نمایی یک­دست و پیوسته در کلِ طول پیچش بلوار و به تبع آن تن دادن به جبرِ قطعه­‌وارگی و شکسته شدن نما، الهام­بخشِ رفتن به سوی آرایش طبیعت­‌گرایانه‌­ی نما شد. با ایجاد برش­‌­هایی کتره‌­ای در سنگ­‌ها و بدل کردن آنها به چندضلعی‌­هایی نامنظم، جبر قطعه‌وارگی و تکثر، به مرزهای گونه­‌ای اختیار رانده شد؛ اختیارِ هر چه نزدیک­‌تر کردنِ نما به جلوه‌­های طبیعیِ بستر. این تکه تکه شدن‌­ها و برش‌­های تصادفی، بسته به موقعیت ناظر، جهت تابش و شدت نور، و سایه­-روشن­‌ها تجربه­‌های بصری متنوع و متفاوت و زمانبندی را برای سوژه­‌ی رهگذر و سوژه­‌ی ساکن در ساختمان رقم می‌­زنند. در این معنا، در واقع این گسستگی فرمی در نما، ناهمسانی و تکثر موجود در کلیت­ زندگی شهری را در قالبی زیباشناختی، درونی و از خود کرده، و آنها را بازنمایی می‌­کند.

معماری معاصر ایران: مسکونی

_______________________________________

نام پروژه: ساختمان مسکونی ساو / عملکرد: مسکونی
دفتر طراحی: دفتر طراحی چارک
معمار اصلی: مجتبی کاظمی
همکاران طراحی: زهرا عبداللهی، فرشاد بهروزی
مهندس سازه: محمدعلی نوروزی
طراحی و معماری داخلی: مجتبی کاظمی
مجری: مجتبی کاظمی، امین توکل
کارفرما: محم دتقی توکل
نوع تاسیسات: اسپلیت، رادیاتور
نوع سازه: عرشه فولادی
آدرس پروژه: فارس، آباده، بلوار استقلال
تاریخ شروع و پایان ساخت: 1399 – 1397
مساحت زمین-زیربنا: 600 مترمربع، 2400 مترمربع
عکاس پروژه: محمدرضا شکیبایی
سایت دفتر: www.charak-arc.com
اینستاگرام: shakib

مدارک فنی

خانه پدری، اثر مهناز دولت‌آبادی