خانه‌‌­­‌­­ی پاوندریج، نیویورک، 1999 – 2002
دفتر معماری حریری – حریری
عکس‌ها: هری زِرنیکه

این خانه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی 4500 فوت مربعی که از مجسمه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­های سنگی ایسامو نُگوچی و چراغ‌های شفاف سبک ژاپنی آکاری الهام گرفته در بالاترین سطح یک ملک پنج هکتاری بسیار آرام، ساکت و دارای حال و هوای آیین ذن واقع شده است. معماری خانه که با درختان بلند و صخره‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­های برآمده احاطه شده است، با به خدمت گرفتن ویژگی‌های نامحسوس نور و زمان، برداشت خاصی از این منظره ارائه می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­دهد و آن را وارد ذهن و روان بیننده می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­کند. از لحاظ نظری و مفهومی، خانه یک «باغ» ساده‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ و انتزاعی ساخته‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­شده از سنگ، چوب، فلز و دیوارهای شفاف است.
معمـاری ساختمان از سه حجم به‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­هم‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ پیوسته تشکیل شده است: ورودی، نشـیمن، و بخشی مختص تندرستی جسـم و روان.
حجم ورودی فضایی است عمودی به ارتفاع 5/2 طبقه که از حفره‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ای قائم شکل پذیرفته و قلب خانه به شمار می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­آید. این فضای تهی سطوح و طبقات مختلفی را در برمی‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­گیرد و دسترسی عمودی و افقی را به بخش‌های مختلف خانه ممکن می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­سازد. این حجم با دیوارهای شفافی با پوشش فایبرگلاس دربرگرفته شده که نور ملایمی را به درون فضای تهی راه می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­دهند. یک رشته پنجره با شیشه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی شفاف نیز بخش‌های مختلفی از مناظر اطراف را به نمایش درمی‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­آورند. عنصر اصلی این فضا پلکانی است که حول یک دیوار خمیده‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی سیمان‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­اندود می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­پیچد و بالا می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­رود و بخش‌ها و سطوح مختلف خانه را به هم متصل می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­کند. این فضا که حالتی بسیار آراسته و نمایشی دارد در حکم طبیعت و منظره‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی درونی خانه است و درست همانند چراغ «آکاری» نوگوچی، بر خلاء هستی ما در این جهان گذرا تأکید دارد و شبها روشنی‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­بخش فضای زندگی است.
حجم نشیمن همه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی فضاهای خصوصی (اتاق خوابها) را در طبقه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی پایین و فضاهای عمومی (اتاق نشیمن و غذاخوری) را در بالا درون خود جای داده است.
حجم تندرستی جسم و روان، از طریق آشپزخانه و اتاق خانوادگی در یک سطح و اتاق ورزش در سطح پایینی و گاراژ در زیر همه‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی اینها، با حجم‌های ورودی و نشیمن پیوستگی پیدا می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­کند.
این خانه ذات و جوهره‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی طبیعت را به وسیله‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­ی حضور محسوس و خوشایند مصالح، نور و فضاهایی که واکنش‌ها و احساسات پویای ساکنان و بینندگان را برمی‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­انگیزند، در خود پذیرفته و به نمایش گذاشته است؛ ما گویی در فضا شناوریم و به «نور» اجازه می‌‌‌­­‌­­‌‌­­‌­­دهیم که خود، برداشت‌های فضایی ما را شکل و قالب دهد.