دانشکده‌ی علوم انسانی دانشگاه اصفهان (1354، محقق‌­نشده) کامران دیبا

طراح در این پروژه، مفهوم مدرسه‌ی سنتی را به کار گرفته است. مدرسه‌ی تیپ در ایران، حتا در اوایل سده‌ی بیستم، شامل اتاق‌ها یا کلاس‌های آموزشی در اطراف یک حیاط یا باغ می‌شد که گاهی مزین به حوض و باغ و درختان میوه بود. به این ترتیب در مناطق خشک و کم‌آب کویری، حیاط مرکزی به فضایی مفرح و پردیس‌گون تبدیل می‌شود و اگر خوب به آن رسیدگی شود، زیبایی آن تداعی‌گر باغ عدن خواهد بود. ابعاد باغ هیچ‌گونه تأثیری بر مقیاس و ارتفاع ساختمان‌ها نداشته که این ویژگی بر چیرگی محوطه‌سازی بر معماری و نیز تسلط انسان بر طبیعت ناسازگار اشاره دارد.
در این شیوه، گاه حیاط به صورت باغ مصفایی ظاهر می‌شود که نمونه‌ی بارز آن، باغ مدرسه‌­ی مذهبی چهارباغ اصفهان است. دیبا برای انسانی کردن مقیاس، از ایجاد یک حیاط مرکزی بزرگ خودداری کرد و هریک از بخش‌های مختلف آموزشی دارای حیاط اختصاصی هستند که طراحی هریک از چهار حیاط، منحصربه‌فرد است. این مجموعه شامل دانشکده‌ی ادبیات، زبان و علوم اجتماعی می‌شود؛ شخصیت کالبدی طرح، یک محور بسته و باز است که در طول راه و توسط خیابان، فراخ می‌گردد. اولین و آخرین حیاط دارای درختکاری هستند و حیاط‌های میانی، بدون درخت هستند تا برای مراسم هوای باز و پذیرایی از تعداد زیادی دانشجو مناسب باشند. این حیاط‌ها با سرپناه‌های متعدد برای باران‌های زمستانی و آفتاب داغ تابستان، به وسیله‌ی یک شاهراه به هم مرتبط می‌شوند. پنجره‌ی تمامی کلاس‌ها رو به حیاط مرکزی می‌باشد و نمای خارجی این مجموعه فاقد پنجره و دال بر درون‌گرا بودن طرح است. شروع طرح مصادف با انقلاب ایران و انجام آن به دست فراموشی سپرده شد. متأسفانه نقشه­‌ی همکف آن برای ارائه در دسترس نیست.
ساختار این طرح دو سال پس از مرکز تجاری-اداری اصفهان در دست کار قرار گرفت و بی‌شباهت به آن مرکز نیست.

معماری معاصر ایران: آموزشی و تحقیقاتی

____________________________________________________

نام پروژه : دانشکده‌ی علوم انسانی دانشگاه اصفهان (1354، محقق‌­نشده)
موقعیت پروژه: اصفهان
معمار: کامران دیبا

این پروژه اثری است از کامران دیبا
برای مشاهده‌ی مشخصات و دیگر آثار کامران دیبا در دانشنامه کلیک کنید.

مشاهده!