بـُرج بلـور
علی‌­اکبر صارمی، جواد بنکدار، عبدﷲ مولوی
تبریز، 1390-

تابستان سال 1379 بود. به اتّفاق یاران قدیم، مهندس جواد بنکدار و مهندس عبدﷲ مولوی در یک زمین 4500 متری نبش میدان دانشگاه تبریز قدم می زدیم. اوّلین فکری که به نظرمان رسید، موقعیّت این زمین میان دو خیابان و کنج یک میدان بود. بنابراین زمین موقعیّتی عالی داشت و فکر می­‌کردیم که هر بنائی در اینجا احداث شود باید به این موقعیّت ناب شهری افزوده و به کیفیّت آن ارتقاء بخشد.
اوّلین فکر این بود که به ترتیبی دو خیابان امام خمینی و چا‌‌ی‌کنار را از زیر ساختمان حرکت کرده و دو پیاده‌­رو را به هم پیوند دهند. به عبارت دیگر مسیر پیاده‌­روها را به زیر ساختمان کشانده و یک «راه‌­وند» ایجاد کنیم [راه‌­وند به معنی مشارکت و در هم رفتگی و هم‌زیستی راه و ساختمان است.]
بدین ترتیب اوّلین فکرهای طرّاحی در هم آمیختن عرصه­‌ی شهری با عرصه­‌ی ساختمان بود. برای این منظور حیاط مرکزی و گود درون مجموعه در نظر گرفته شد که فضای تجاری باشد و محفوظ از باد و باران و برف و فضایی دلچسب برای استفاده­‌کنندگان فراهم آورد. نکته‌­ی بعدی قرار دادن بُرجی بلند بود که بر روی دو پایه (دو ساختمان) جانبی قرار بگیرد. بین این دو پایه همان فضای گذر است که در بالا ذکر شد. این برح توسّط مسئولین و مدیرانْ «بُرج بلور» نامیده شد، که منتسب به ­نام یکی از تُجّار خوشنام تبریز بود. همین نامگذاری سبب شد که به نوعی بلور واقعی را در طرّاحی ساختمان بُرج جستجو کنیم و به کار ببریم. از این رو مصداق هم‌زیستی شیشه و سنگ که دو مصالح غیر هم‌گونند، ولی می­‌توانند به‌­خوبی کنار هم باشند، توجّه شد و در حجم صُلب و سنگین بُرج شکافی در نظر گرفته شد که حجمی شیشه­‌ای درون آن نفوذ کرده است. مجموعه­ نکات فوق به عنوان اصول اوّلیه‌­ی طرّاحی در نظر گرفته شد و نکته­‌های بسیاری نیز در درون و بیرون نما لحاظ گردید؛ این مجموعه در سال 1390 افتتاح شد.

برج بلور تبریز
مهندسان مشاور تجیر
پروژه: برج بلور تبریز
طراحان و مدیران پروژه: علی‌­اکبر صارمی، جواد بنکدار، عبدﷲ مولوی
همکاران طراحی: امیرعباس شیرازی، هنگامه حسینی فیروزآبادی، نیلوفر ایرانی شمیرانی
همکاران سازه: انوشیروان سلیمی، بهزاد عبدی، سعید جبّاری
همکاران تأسیسات مکانیکی: کاوه امیرامینی، حمیدرضا اعتمادی، محسن مهرجو
همکاران تأسیسات الکتریکی: جهانگیر صلح‌­جو، بهنک خسروی­‌فر
نظارت: عبدﷲ مولوی
گرافیست: سپیده واشقانی فراهانی
عکّاس: مانا مالکی
سال ساخت: 1390-1379

مدارک فنی